بازنگرى شوند . اين طرح نيز بسيار خوب است ، امّا پيش از هر چيز قائلين به اين نظريه با چند سؤال مواجه خواهند شد : ملاك تعيين افرادى كه صلاحيت تجديد نظر دارند چيست ؟ به عبارت ديگر چه اشخاصى صلاحيت بازخوانى كتب حديث و فقه و تاريخ را دارند ؟ آيا متصديان تجديد نظر مورد قبول همگان خواهند بود ؟ و ردّ و اثبات آنان مورد توافق عمومى قرار خواهد گرفت ؟ مسلم است كه بدون آشكار شدن واقع بر همگان ، اقبال عمومى در هيچ مسأله‌اى ممكن نيست . در نتيجه بحث و نظر پيرامون مسائل مورد اختلاف جهت روشن شدن حقايق ، امرى است كه كسى نمىتواند در اهميت آن ترديد كند . 3 . شيوه طرح مباحث امامت بحث امامت از دو منظر قابل پىگيرى است : نخست : امامت از ديدگاه شيعه دوم : امامت از ديدگاه ساير مذاهب در منظر نخست ، بايد به روايات اهل بيت عليهم السلام در كتب معتبر شيعه مراجعه كرد . بحث امامت در مكتب شيعه بسيار غنى ، پر محتوا و دامنه‌دار است . اما در اين كتاب بررسى امامت از ديدگاه اهل سنّت مورد نظر است بدين منظور آراى اهل سنّت از كتب و اقوال عالمانى كه در نظر ايشان معتبر هستند ، نقل و بررسى خواهد شد . زيرا قانون مناظره و آداب بحث ايجاب مىكند كه انسان به مطالبى استناد كند كه نزد طرف ديگر حجت است . مرحوم علامه حلّى كتاب خود را در بحث با اهل سنّت با اين روش نگاشته و تماماً به كتاب‌هاى آنان استدلال كرده است ؛ تا آن جا كه ابن روزبهان در ردّى كه بر كتاب علامه نوشته ، مىگويد :